UgandaHistorie dzieci. Newslettery z Ugandy

Nazywam się Miracle Kyamahano Raimon. Kyamahano znaczy cud.

Nazwano mnie tak, ponieważ cudem przyszedłem na świat. Kiedy mama była w ciąży ze mną przechodziła dużo komplikacji  i o mało nie straciła mnie, zanim jeszcze sie urodziłem.

Ale Pan Bóg był wierny i przyprowadził mnie na ten świat całego i zdrowego.

Mam 4 lata. Urodziny obchodzę 12tego Stycznia, Kocham Jezusa i śpiewam też w naszym chórku kościelnym.

Lubię też tańczyć dla Pana Boga.

Mam jedną siostrę i dwóch braci.  Jestem najmłodszy w mojej rodzinie.

Mam dwoje rodziców, ale mój tato jest bardzo słaby z powodu wypadku.

Moja mama jest pielęgniarką, ale z powodu wypadku taty, musiała zaprzestać pracy.

Teraz jest w domu i opiekuje się moim tatą. Z powodu braku finansów moje rodzeństwo nie może chodzić do szkoły.

Moi rodzice prosili o pomoc pana Davida i jego żonę Annet, aby mnie wzięli do domu dziecka, który prowadzą, abym mógł chodzić do przedszkola.

Teraz chodzę do przedszkola “Nowy Dzien”. Lubię angielski i liczby.

W przyszłości chciałbym być lekarzem i pomagać chorym. Tak jak mama, kiedy była pielegniarką.

Śpimy w domu dziecka we dwójkę z innym chłopcem na jednym materacu. Mamy też tylko jeden koc do nakrycia.

Mam jedną parę butów i kilka ubrań. Brakuje mi przyborów szkolnych i torby szkolnej.

Chciałbym, aby woda była blisko domu, bo miejsce studni skąd przynosimy wodę, jest daleko.

Modlę się o moich opiekunów tatę Davida i mamę Annet, aby Pan Bóg im błogosławił, również proszę Pana Boga, aby uzdrowił mojego tatę i pozwolił mamie wrocić do pracy.

Nazywam się Mbabazi Rose.

Moje imię Mbabazi oznacza w języku rutooro „łaska, miłosierdzie”. Lubię swoje imiona.

Mam 6 lat i chodzę do pierwszej klasy szkoły podstawowej.

Moi rodzice żyją, tak mi powiedziano, ale nie wiem, gdzie są. Porzucili mnie.

Przygarnęli mnie do domu dziecka „New Hope” pan David i jego żona Annet Busobozi, którzy założyli ten dom kilka lat temu.

Mam jeszcze siostrę Gorret, która jest też w domu dziecka i brata Roberta, ale nie wiem, gdzie on jest.

Dom dziecka, w którym jestem, jest ładny i czysty.

Choć jest nowowybudowany, ale nie mamy wystarczająco łóżek i pościeli, więc śpimy po trzy osoby osoby na jednym łóżku i przykrywamy się jednym kocem. W tym domu jest około 40 dzieci.

Mamy opiekunów, panią Florence i jej męża Raphiela. Bardzo ich lubimy.

Ja śpię z moją młodszą siostrą Gorret i z Gladys, która jest w podobnym wieku, jak ja.

Dziękujemy Panu Bogu za to, co mamy i że mamy co jeść i że możemy chodzić do szkoły.

W szkole lubię język angielski i matematykę. W przyszłości chciałabym zostać policjantką, aby pomagać innym.

Brakuje mi wielu rzeczy, ubrań, przyborów szkolnych.

Mam jedną parę butów i dwie zmiany odzieży.

Lubię się bawić, skakać i śpiewać.

Moje imiona brzmią Nakunju Norah. Mam 6 lat. Chodzę do szkółki niedzielnej.

Moi rodzice nie żyją, bo umarli na HIV/AIDS w 2006 roku.

Utrzymywali się z uprawy roli. Mieli mnie i moją młodszą siostrę.

Obecnie mieszkam z tatą Davidem i mamą Annet w domu dziecka „New Hope”.

Mieszkamy z wieloma innymi dziećmi w jednym domu. Ja śpię z dwoma innymi dziewczynkami na jednym łóżku i dzielimy również ten sam koc.

Nie mam obecnie żadnych butów, ale mam jeden mundurek szkolny i sukienkę, którą noszę na co dzień.

Chciałabym dostać na prezent buty i sukienkę oraz plecak do szkoły.

Chodzę do 3 klasy szkoły podstawowej, która jest bardzo blisko. Najbardziej lubię matematykę. Brakuje mi niestety materiałów szkolnych i moim opiekunom brak pieniędzy na opłatę za szkołę.

Moim marzeniem jest zostać pielęgniarką, aby móc opiekować się innymi i mieć dobrą pensję.

Moją przyjaciółką jest Gladys Kabajuma. Lubię grać w piłkę z innymi dziećmi.

Modlę się, aby Pan Bóg pomógł mi nie tęsknić tak bardzo za moimi zmarłymi rodzicami.

Na imię mam Nakajiri Alice.

Mam 6 lat i chodzę do pierwszej klasy szkoły podstawowej.

Moi obydwoje rodziców odeszli z tego świata w 2006 roku, a reszta rodziny nie chciała się mną i moją starszą siostrą zaopiekować.

Dlatego trafiłam do domu dziecka „New Hope” prowadzonego przez Davida i Annet Busobozi, gdzie mieszka nas razem około 40 dzieci.

Nasz dom jest przepełniony, śpimy po kilka osób na jednym materacu pod jednym kocem.

Brakuje nam jedzenia i innych podstawowych rzeczy. Nawet mleko nie wszyscy dostają w naszym domu. Tylko dzieci, które często chorują.

Ja nie mam nawet butów, ale mam mundurek szkolny i jedną sukienkę.

W przyszłości chciałabym zostać madam albo nauczycielką, żeby uczyć inne dzieci. Mam nadzieję, że spełni się moje marzenie.

Moją najlepszą przyjaciółką jest Norah. Lubię grać w siatkówkę.

Na święta chciałabym dostać coca-colę, bo nigdy jej nie piłam i trzcinę cukrową oraz nową sukienkę.

Nazywam się Mugisa Calebu.

Moje imię Mugisa oznacza „błogosławiony”.

Mam 7 lat i chodzę do przedszkola.

Jestem niesłyszący, ale mimo to zawsze radosny.

Moi rodzice zmarli 3 lata temu z powodu AIDS. Niestety ja również jestem zakażony wirusem HIV. Biorę specjalne leki i piję mleko.

Czasem częściej choruję, niż inne dzieci, ale mam dobrą opiekę. Mama Annet się dobrze o mnie troszczy.

Potrzebuję też specjalne pożywienie, ale nie zawsze są na to pieniądze.

David i Annet Busobozi przygarnęli mnie do swego domu i mieszkam w ich domu zwanym „New Hope Orphanage”.

Przebywa tu także wiele innych dzieci, które nie mają rodziców, jak i ja.

Mamy tu trochę mało miejsca i śpimy z kimś drugim na jednym łóżku.

Przydało by się nam trochę więcej łóżek i materacy oraz pościeli.

Mam jedną parę butów i dwie pary odzieży.

W przyszłości chciałbym być kierowcą chociaż to chyba niemożliwe, bo nie słyszę, ale może Pan Jezus mnie uzdrowi.

Bardzo lubię się modlić i zachęcam inne dzieci do modlitwy w naszym domu.

Najbardziej lubię się bawić z Ayesiga Peterem.

Cieszę się, że są inne dzieci z Polski, które przyślą nam prezenty na święta.

Chciałbym dostać krowę, aby wszystkie dzieci miały mleko, nie tylko te małe i które chorują.

Pozdrawiam Was wszystkich!

Na imię mam Mucunguzi Daniel, a moje drugie imię oznacza „Bóg jest wybawcą”.

Mam 6 lat i mieszkam w Kyenjojo w Ugandzie.

Moi rodzice porzucili mnie i moje rodzeństwo.

Bardzo jednak tęsknię za mamą i tatą. Nie wiem, czemu nas nie chcieli i gdzie są.

W tej chwili opiekują się mną tato David i mama Annet.

Dobrze, że się pojawili, bo nie wiem, co by się z nami stało.

Mieszkam z nimi w domu dziecka o nazwie „New Hope”. Mam jednego brata i dwie siostry, jestem trzeci pod względem wieku. Śpimy w czwórkę na jednym łóżku. W całym naszym domu jest 36 dzieci.

Chodzę do przedszkola. Lubię się uczyć.

Moim marzeniem jest zostać pilotem.

Lubię też muzykę. Moim przyjacielem jest E. Kisembo.

Mam dwie pary spodni i dwie koszulki oraz jedne buty.

Bardzo lubię mleko. Ale nie zawsze mogę je otrzymać, bo ono jest kupowane i przeznaczone dla tych dzieci z naszego domu dziecka, które są zakażone HIV. Czasem jednak wystarcza i dla mnie pół kubka.

Chciałbym dostać krowę na święta, wtedy wszyscy mielibyśmy dużo mleka.

Nazywam się Kugonza John. Moje drugie imię oznacza, że jestem kochany przez Boga i że Jego wolą dla mnie jest, abym żył i się rozwijał.

Mam 5 lat i chodzę do przedszkola.

Mam jeszcze dwóch starszych braci.

Straciłem moich rodziców z powodu AIDS.

Powiedziano mi, że moi wujkowie i ciocie zabrali całą własność moich rodziców, a potem powiedzieli, że moi rodzice nic nie mieli.

Potem również większość moich cioć i wujków zmarło też na AIDS.

Gdy moi rodzice zmarli miałem tylko kilka miesięcy i zaopiekowała się mną moja babcia.

Teraz jestem pod opieką moich przybranych rodziców taty Davida i mamy Annet.

Mimo to czasem odwiedzam moją babcię.

W naszym domu jest 36 dzieci, a oprócz tego moi przybrani rodzice mają pod dalszą opieką 190 innych dzieci, którym rozdają pomoce szkolne, takie jak zeszyty i długopisy, a także niektóre rzeczy potrzebne do życia: mydło, sól i wazelinę potrzebną do właściwej pielęgnacji skóry.

Chcę wyrosnąć na dobrego człowieka. Mam nadzieję być tak jak mój przybrany tato i pomagać innm tak, jak on nam pomógł.

Modlę się, aby starczyło pieniędzy na moją edukację, aż do studiów.

Najbardziej z wszystkich mieszkańców naszego domu lubię Simona, który jest naturalnym dzieckiem naszego taty Davida. Simon jest bardzo miły dla mnie i często ze mną gra w piłkę.

Modlimy się o większy dom i o krowę, aby nie zabrakło nam mleka. I moją babcię, aby żyła jak najdłużej.

Chciałbym też mieć więcej odzieży i buty oraz plecak.

Nazywam się Kobusinge Morrine. Mam 6 lat i chodzę do pierwszej klasy szkoły podstawowej.

Moje drugie imię Kobusinge oznacza “niech pokój Boga strzeże”.

Jestem już chrześcijanką i w każdą niedzielę chodzę do kościoła.

Mieszkam w domu taty Davida i mamy Annet. Mieszka tam jeszcze 36 innych dzieci. Śpimy po 3 osoby na jednym łóżku i przykrywamy się jednym kocem.

Moi rodzice zmarli z powodu AIDS w 2008 roku. Byli rolnikami. Mam młodszą siostrzyczkę Gladys.

Tato David i jego żona nas przygarnęli po śmierci naszych rodziców, bo nie mieliśmy nikogo bliskiego.

Do szkoły idziemy pieszo około dwa kilimetry. Bardzo lubię chodzić do szkoły i najbardziej lubię matematykę i przyrodę. Lubię skakać na skakance i grać piłką.

Wiele rzeczy mi brakuje, jak na przykład odzieży, butów, przyborów szkolnych i pościeli.

Mam dwie sukienki i jedną parę butów i sandały.

Moim marzeniem jest zostać prawnikiem, aby powstrzymać kradzieże w naszym kraju. W kościele słyszałam, co to jest korupcja i mi się to nie podoba.

Chciałabym, abyśmy tu mieli własny dom i własny ogród, gdzie uprawialibyśmy warzywa.

Nazywam się Kisembo Edson.

Moje imię oznacza dar dla mojej rodziny.

Mam 5 lat i chodzę do przedszkola.

Lubię się bawić budując z patyków małe domki oraz grać w piłkę.

Moja mama zmarła jak byłem malutki. Natomiast mój tato mnie porzucił.

Opiekował się mną dziadek, który zginął w wypadku i zostałem sam w domu.

Sąsiedzi powiadomili swoich znajomych Davida i Annet Busobozi, którzy prowadzą dom dziecka „New Hope”, aby mnie zabrali. Znaleźli mnie w złym stanie zdrowia i zabrali do siebie i tu mieszkam do dziś.

Bardzo się cieszę, że mam teraz dom i opiekunów, którzy się o mnie troszczą i traktują jak własne dziecko.

Mamy mało miejsca w ich domu i śpimy po trzy osoby na jednym łóżku, jeżeli są tacy mali, jak ja.

Nie mam butów do szkoły, mam tylko sandały.

Mam kilka sztuk odzieży.

Jak się bawię w budowanie domów dla zwierząt polnych, to wszyscy naokoło mówią, że będę inżynierem budowlańcem. Myślę, że bardzo by mi się to podobało.

Najbardziej lubię się bawić z Simonem.

On mi pomaga w moich budowach.

Dzięki temu, że jestem mały zawsze dostaję mleko, ale żal mi, że inne dzieci go nie dostają. Chcielibyśmy mieć krowę i kozę oraz jeść mięso w niedzielę.

Chciałbym dostać na święta coca-colę, bo słyszałem, że to dobry napój.

Nazywam się Kenkwanzi Omega. Moje imiona oznaczają: Kenkwanzi – że jestem miła i śliczna jak ptaszek, a Omega – to ostatnia litera alfabetu greckiego, oznacza koniec.

Annet i David Busobozi to moi rodzice. Mam jeszcze jedną siostrę i dwóch braci.

Dwoje naszego rodzeństwa niestety zmarło.

Mam 4 i pół roku i chodzę do przedszkola, który ma nazwę „Nowy dzień”.

Jest to bardzo nowe przedszkole, które jest chrześcijańskie i znajduje się zaraz przy kościele. Chodzę też do szkółki chrześcijańskiej, zajęcia odbywają się w każdą sobotę i trwają 3 godziny.

Mam przyjaciółkę, która się nazywa Kahunde Rose i jest jedną z moich przybranych starszych sióstr, które opiekują się nami, gdy mojej mamy Annet nie ma w domu. Razem z Rose śpię na jednym łóżku.

Umówiliśmy się z moją mamą, że część z moich rzeczy przekażemy tym sierotom, które przyjdą do naszego domu i nie będą miały własnych.

W tej chwili sama mam mało rzeczy, bo w większości już zostały rozdane. Brakuje też nam jedzenia, szczególnie mleka, bo wszyscy je chcą.

Chciałabym zostać pielęgniarką lub muzykiem, aby grać w kościele. Lubię połykać tabletki i chciałabym je również dawać innym.

Chodzę do przedszkola na piechotę, a inne dzieci są dowożone tam przez rodziców na motorach.

Chciałabym, by mój tato miał samochód oraz wystarczająco pieniędzy, by wybudować duży dom, aby wszystkie 36 dzieci mogło się w nim pomieścić i żeby nie było tak jak teraz, że musimy spać po troje na jednym łóżku.

Dziękuję Bogu za moje życie i za wszystkich moich braci i siostry, które gdy przyszły do naszego domu były chude i smutne i nic nie miały, a teraz rosną i chodzą do szkoły, i coraz częściej się uśmiechają.